De torenwachter vroeger
De torenwachter is een van de oudste functies in de stad. Maar de taken van een ‘moderne’ torenwachter verschillen nogal van deze van zijn voorgangers.
Stedelijke engelbewaarder
Vroeger ging de torenwachter overdag slechts enkele uren de toren op. De meeste tijd bracht hij ’s nachts door op de toren. Daar hield hij bij weer en wind de stad in het oog. Tussen elf uur ’s avonds en vier uur ‘s morgens blies hij eenmaal per uur op de hoorn, en bij gevaar waarschuwde hij de stadsbewoners. Hij luidde indien nodig de stormklok om zo de hele stad te waarschuwen voor het onheil dat haar bedreigde: brand, storm, donder en bliksem, een naderende vijand…
Een gesmeerde opdracht
De torenwachter was de stedelijke engelbewaarder, maar hij stond ook in voor het onderhoud van het uurwerkmechanisme en de beiaard, zoals zijn moderne collega. Zo moest hij elke dag het uurwerk met de hand opwinden en ‘juist zetten’. Als de klok niet goed werkte, liep het dagelijks leven in het honderd. De klokken van de toren regelden immers de dag van de Mechelaars: start van het werk, middagpauze, sluiten van de poorten... De torenwachter was dan ook vaak horlogemaker van beroep.
Jomme de torenwachter
Willem Antoon Goyers (1856-1926), ook bekend als ‘de Jomme’, was de laatste torenwachter die zijn taken met toeter en lantaarn uitvoerde. Op de foto zie je hem met zijn voorganger, torenwachter Leopold ‘de Polle’ Neutjens(1832-1904).
.jpg)
© Beeldbank Mechelen, met dank aan Lodewijk Terryn
www.beelbankmechelen.be
Flickr random photos
